De Gescheurde Rots
Taennchelgebergte, Vogezen, Frankrijk
Pierre van Eijl
Figuur 1: De Gescheurde Rots
Het mysterieuze Taennchelgebergte
Er zijn landschappen die zich onmiddellijk prijsgeven. En er zijn landschappen die lijken te zwijgen. De Taennchel behoort tot die laatste categorie. Hoog boven de valleien van de Vogezen verheft zich deze beboste bergkam, met toppen tot bijna duizend meter. Tussen de bomen liggen merkwaardige rotsformaties, soms grillig en verweerd, soms zo opvallend gevormd dat ze de indruk wekken door mensenhanden te zijn aangeraakt. Op enkele stenen bevinden zich raadselachtige tekens en inscripties waarvan de betekenis in de nevelen van de tijd verloren lijkt te zijn gegaan. De Taennchel staat dan ook bekend als een mysterieus gebied. Voor mijn wandelvriendin Erna en mij was dat reden genoeg om tijdens een wandelvakantie deze berg nader te verkennen.
Op een warme zomerdag kiezen we de route naar de Schelmenkopf. Het pad gaat door het bos omhoog. Naarmate we hoger komen, lijkt de wereld beneden verder weg te zakken. Het geluid van het dal verstomt. Alleen onze voetstappen, het ruisen van de bomen en af en toe een vogel, begeleiden ons. Totdat we bij een plek komen die ons onmiddellijk doet stilstaan.
Een bouwwerk van steen
Na de stevige klim verschijnen tussen de bomen twee enorme rotsblokken. Ze staan daar alsof ze op ons hebben gewacht.
Figuur 2: Het gescheurde rotsblok
Eén van de rotsen wordt doorsneden door een diepe, indrukwekkende scheur. Omdat we nergens een plaatselijke naam aantreffen, noemen we deze plek De Gescheurde Rots. Maar het is niet alleen de vorm die mijn aandacht trekt. Wanneer ik me op de plek afstem, ervaar ik een krachtige metafysische energie — een kwaliteit die ik ook bij andere megalithische plaatsen ben tegengekomen.
In mijn waarneming hadden de bouwers uit het Neolithicum niet alleen kennis van steen en constructie. Zij kenden ook een andere, voor ons grotendeels verloren taal: die van plaats, steen en energie. De rotsblokken werden zo opgesteld dat er een energetische structuur ontstond die gebruikt kon worden voor spirituele doeleinden, waaronder genezing.
Naast de grote rotsen hangt een kleiner blok merkwaardig schuin tussen de stenen in. Daaromheen liggen kleinere stenen die eveneens energetisch op mij overkomen. Het geheel bevindt zich op een kruispunt van voetpaden richting de Schelmenkopf.
Ook de hoogte lijkt niet toevallig gekozen. Het bouwwerk ligt boven op de Taennchel, dicht bij de hoge bergkam. Wanneer ik me helderziend voorstel dat dezelfde stenen beneden in het dal zouden hebben gestaan, verandert het beeld onmiddellijk: de energetische kracht lijkt daar veel geringer.
Alsof niet alleen de stenen van belang waren, maar ook de berg zelf.
Alsof landschap en bouwwerk samen één instrument vormden.
Wat gebeurde hier ooit?
Ik ga zitten en laat de omgeving op me inwerken. De bomen. De stenen. De stilte. Dan stel ik mezelf een vraag:
Wat gebeurde hier, misschien vijfduizend jaar geleden, toen deze plek nog in gebruik was?
Ik stem me af met een aura-reading. Langzaam verandert mijn innerlijke beeld. Van rechts zie ik mensen aankomen. Eerst zijn het slechts gestalten tussen de bomen, maar geleidelijk wordt het tafereel duidelijker. Een grote groep klimt vanuit het dal omhoog. Voorop lopen mensen met trommels en fluiten. Ik zie zelfs iets wat op banieren lijkt, bewegend in de wind. Er heerst geen sombere stemming. Integendeel. De mensen lijken verwachtingsvol, bijna feestelijk. Toch is niet iedereen gezond. Sommigen lopen moeizaam. Anderen houden een hand tegen hun buik, hun zij of een andere pijnlijke plek. Hun lichamen verraden ongemak, maar in hun houding ligt hoop. Ze zijn niet zomaar naar boven gekomen. Ze verwachten hier iets te vinden.
De wiegende steen ontwaakt
Priesters of genezers begeleiden de groep en laten de mensen zich rond de twee grote rotsblokken opstellen. Dan gebeurt er iets merkwaardigs.
Twee sterke mannen klimmen op de rechterrots. Boven op het massieve blok bevindt zich een grote steen. Samen beginnen zij die steen ritmisch heen en weer te bewegen. Een wiegende steen. De steen ligt daar tegenwoordig niet meer. Mogelijk is het het blok dat nu naar beneden is gezakt en schuin tussen de twee grote rotsen hangt.
Figuur 3: Loshangend rotsblok tussen de twee grote blokken
In mijn waarneming gebeurt bij het kantelpunt van de bewegende steen iets bijzonders. Aan de onderzijde ontstaan witte, nevelachtige flarden van metafysische energie. De priesters richten hun aandacht daarop. Met intense concentratie lijken zij de vrijkomende energie te verzamelen en naar de wachtende mensen te leiden. De reactie laat niet lang op zich wachten. Sommige aanwezigen beginnen te kreunen wanneer zij voelen hoe de energie zich in hun lichaam opbouwt. Hier en daar roept iemand een dankbetuiging naar de goden. De sfeer wordt intenser. Wat eerst een bijeenkomst leek, krijgt steeds sterker het karakter van een ritueel. Eén persoon wordt door de priesters apart genomen. Hij wordt tussen twee lage, rechtopstaande stenen gelegd.
Figuur 4: Twee parallelle laag liggende stenen
Vanaf zijn buik neem ik een energetische blokkade waar die pijn en verkramping veroorzaakt. Terwijl hij tussen de beide stenen ligt, lijkt de opgewekte energie langzaam door zijn lichaam te trekken. De spanning vermindert. Zijn lichaam ontspant. De pijn lijkt weg te vloeien. Alsof de stenen niet slechts stenen zijn, maar onderdelen van een zorgvuldig ontworpen instrument.
De draaisteen
Dan verplaatst de aandacht zich naar het andere grote rotsblok (figuur 5). Een aantal sterke mannen neemt positie in bij de hoeken van de steen. Ze wachten. Een priester geeft een teken. Op hetzelfde moment zetten de mannen hun gewicht tegen het rotsblok en duwen naar links. Even lijkt er niets te gebeuren. Dan beweegt de steen. Nauwelijks zichtbaar, maar onmiskenbaar. Vervolgens duwen de mannen de andere kant op. Het enorme blok draait een fractie terug. Links. Rechts. Links. Rechts. Een trage beweging van een massa steen die nauwelijks te bewegen lijkt.
Figuur 5: De draaisteen
Door die kleine draaiingen ontstaat in mijn waarneming aan de onderzijde van het rotsblok een krachtige metafysische energie. Opnieuw nemen de priesters die energie als het ware op en richten haar naar de verzamelde mensen. Ditmaal lijkt de werking vooral geconcentreerd rond buik, heupen en benen. Bij sommige mensen wordt de gewaarwording zo sterk dat zij het bijna uitschreeuwen. De energie hoopt zich op, totdat er een omslagpunt komt. Dan stroomt ze door hun lichaam naar beneden en lijkt iets wat lange tijd vastzat zich los te maken. Daarna verandert hun houding. Sommigen staan rechter. Anderen bewegen gemakkelijker. Wat hen bij aankomst hinderde, lijkt verminderd — soms zelfs verdwenen.
Plaatsen van genezing
Niet iedereen blijft gedurende het ritueel op dezelfde plaats. De priesters observeren de aanwezigen zorgvuldig. Af en toe halen ze iemand uit de groep en brengen die persoon naar een andere steen of een andere positie binnen het bouwwerk. Alsof iedere plek een eigen werking heeft. Alsof iedere steen een andere toon voortbrengt binnen een groter, onzichtbaar akkoord.
Langzaam bereikt de bijeenkomst haar einde. De mensen lijken verzadigd van de metafysische energie. De goden worden bedankt. Er worden offers gebracht; vlees wordt in het vuur gelegd. Daarna verschijnt het meegebrachte voedsel. De heilige plek verandert in een plaats van samenzijn. Er wordt gegeten. Gepraat. Uitgerust.
Veel mensen lijken opgeknapt. De spanning waarmee sommigen de berg beklommen, is verdwenen. Uiteindelijk vormen zich kleine groepjes. Ze nemen afscheid en beginnen aan de lange afdaling naar hun huizen in de valleien.
Het beeld vervaagt.
De stemmen verdwijnen.
De trommels zwijgen.
En opnieuw zijn er alleen de stenen, de bomen en de wind van de Taennchel. Ook voor ons is het tijd om uit te rusten.
Figuur 6: Tijd om te relaxen
Wat de stenen bewaren
Wanneer ik later op deze ervaring terugkijk, blijft vooral één gedachte hangen: hoeveel kennis kan een landschap bewaren nadat de mensen die haar bezaten allang verdwenen zijn? Wat ik tijdens de aura-reading waarnam, wijst voor mij op een wereld waarin stenen niet als dood materiaal werden beschouwd. Ze maakten deel uit van een groter geheel van mens, aarde, ritueel en bewustzijn. De mensen die zulke plekken gebruikten, zouden kennis hebben gehad van metafysische wetmatigheden die voor ons tegenwoordig grotendeels vreemd zijn geworden. Misschien kijken wij daarom naar zulke oude steenformaties en zien we vooral gewicht, vorm en geologie. Terwijl hun bouwers er mogelijk iets heel anders in zagen.
Een krachtplaats. Een instrument. Een verbinding tussen aarde, mens en een werkelijkheid die zich niet gemakkelijk laat meten. Juist daarin ligt voor mij het mysterie van de Taennchel.
Ook technisch blijven er vragen. Hoe kon men bijvoorbeeld een enorm rotsblok zo plaatsen dat het kon wiegen of zelfs een kleine draaiende beweging kon maken? Een tipje van die sluier wordt opgelicht in het verhaal ‘Opleiding tot hunebedbouwer’, waarin op een mogelijke techniek wordt ingegaan. Vooral de draaisteen blijft me bij. Wiegende stenen had ik eerder waargenomen, maar een draaiende steen was voor mij iets nieuws. En merkwaardig genoeg zou het niet bij deze ene ervaring blijven. Later tijdens onze tocht over de Taennchel komen we opnieuw een draaisteen tegen.
De Gescheurde Rots blijkt bovendien niet het enige bijzondere megalithische bouwwerk op de hoge bergkam. Wanneer we onze weg vervolgen, wacht verderop alweer een andere raadselachtige plek: Trois Tables Géants — de Drie Reuzentafels. Maar dat is een ander verhaal.
Meer informatie over de betekenis van megalithische monumenten
Meer verhalen over prehistorische rotstekeningen en het oorspronkelijke functioneren van hunebedden, menhirs, steencirkels, wiegende stenen, draaistenen en cupules, onderzocht door middel van aura-reading, zijn te vinden in de rubriek ‘Mijnhunebed’ op de website van het Hunebedcentrum te Borger en op de website van het KoendalinieNetwerk.
Daar is ook meer te lezen over wat een aura-reading inhoudt.
In het boek Magische stenen, korte verhalen uit de hunebedtijd, uitgegeven door Obelisk, staan meer verslagen van aura-readingen van hunebedden. Daarin komt het beeld naar voren van hunebedden niet alleen als grafmonumenten, maar als doelbewust gebouwde spirituele krachtplaatsen. Ook wordt ingegaan op mogelijkheden om deze veronderstelde spirituele functie nader wetenschappelijk te onderzoeken.
Wie zelf wil onderzoeken in hoeverre zijn of haar beeld overeenkomt met wat uit deze aura-readingen naar voren komt, kan deelnemen aan de Hunebedquiz.
En misschien is dat uiteindelijk wat deze oude stenen van ons vragen:
niet dat we onmiddellijk geloven wat ze betekenen,
maar dat we opnieuw leren kijken.
En ons durven afvragen wat er, achter hun eeuwenoude stilte, nog verborgen ligt.